Tagarchief: kwetsbaarheid

Begrip versus oordeel

Als een zoemende zwerm opdringerige wespen vliegen de oordelen ons soms om de oren. En soms oordelen we zelf ook hard over anderen.

Oordelend kijken naar anderen heeft vaak te maken met “vergelijken”. Als je jezelf en jouw situatie vergelijkt met die van een ander, dan ben je er ofwel beter ofwel slechter aan toe dan die ander. Althans dat denk je toch, want heel wat factoren worden niet in rekening gebracht bij dit soort vergelijkingen (zo is de ene scheiding de andere niet, is de ene ziekte de andere niet, enz.) Oordelen en soms ook veroordelen, zijn dan vaak het gevolg. Het roddelcircuit teert op deze oordelen.

Ook in mij (zoals in ieder ander) is zo’n oordelend stuk aanwezig en treedt het soms op de voorgrond.

Door het beoefenen van bepaalde meditatie-oefeningen heb ik geleerd dat ik een keuze heb: ofwel hecht ik geloof aan mijn oordeel, ofwel kies ik ervoor om met aandacht te luisteren naar de persoon over wie ik oordeel. Door mijn volledige aandacht te richten op wat iemand vertelt, vragen te stellen en open te staan voor de antwoorden, verdwijnt mijn oordeel vaak naar de achtergrond en komt er ruimte voor begrip. Op die manier je hart openstellen voor iemand, wordt ook wel “heilzaam luisteren” genoemd. Vaak is er stilte, tijd en een sfeer van gelijkwaardigheid nodig om op deze manier naar elkaar te kunnen luisteren.

Begrip tonen voor een ander vraagt soms wat inspanning. Op momenten waarop je je bijvoorbeeld gekwetst voelt, kan het heel moeilijk zijn om begripvol te zijn naar anderen toe. Op zo’n momenten is het goed om zelfzorg voorop te stellen en begripvol te zijn voor jezelf en je eigen pijn. Soms kan het ook nodig zijn om hulp te vragen. Na zo’n periode komt er dan opnieuw ruimte om je open te stellen voor de ander.

Wanneer ik lesgeef, creëer ik bewust de voorwaarden om tot heilzaam luisteren en heilzaam spreken te komen. Het is immers van onschatbare waarde dat mensen zich echt gehoord voelen, dat emoties er mogen zijn, dat kwetsbaarheden en kwetsuren bestaansrecht krijgen alsook de moed en de kracht die in iemand schuilt.

Boosheid en vergeving (deel 2)

Vergeving is vaak een proces van lange adem. Vaak hebben we wel de intentie om te vergeven, maar blijven we toch verbitterd.

Vergeven wil alvast niet zeggen dat je de pijn en de kwetsuur in jezelf ontkent of dat je het gedrag van de ander goedpraat.

Grenzen stellen aan het kwetsend gedrag van de ander, opkomen voor jezelf en indien nodig afstand nemen, is vaak een eerste en noodzakelijke stap om tot vergeving te kunnen komen (zie deel 1 van dit bericht). Eerst en vooral komt het er dus op neer dat je ervoor zorgt dat de persoon die je wil vergeven jou en/of anderen geen schade meer kan berokkenen!

Sommige mensen vragen zich af waarom ze iemand zouden vergeven. Hier zijn een aantal redenen:

  • Als je iemand vergeeft, zorg je ervoor dat het verleden je niet langer in zijn greep heeft. Zo zorg je ervoor dat wat je hebt meegemaakt jouw heden niet  langer bepaalt.
  • Als je iemand vergeeft, verliest die persoon de macht over jou. Zolang je verbitterd bent en wrok koestert, blijft de ander een grote invloed uitoefenen op jou en op jouw gedrag. Vergeven doe je dus in de eerste plaats voor jezelf.
  • Als je iemand vergeeft, geef je jezelf de kans om vanuit jouw hart te leven, vanuit liefde, eerder dan vanuit angst en kwaadheid.
  • Vergeving van een ander en van jezelf zorgt ervoor dat je in je kracht kan staan en dat je niet meer in slachtofferrol blijft zitten.

Een tweede stap naar vergeving is de intentie plaatsen om te vergeven. Meditatie kan helpen om die bereidheid in jezelf te cultiveren. Voornamelijk compassiemeditaties en hartmeditaties zijn hierbij een belangrijk hulpmiddel. Op die manier kan het zaadje van vergeving geplant worden…

Jan De Cock ging voor zijn boek ‘Hotel Pardon‘ langs bij mensen over de hele wereld die na een gruwelijke daad van een ander tot vergeving waren gekomen. De verhalen van deze mensen zijn stuk voor stuk inspirerend. De verhalen geven ook mooi weer dat verschillende mensen op andere manieren tot vergeving komen. Het gaat er dus om om jouw specifieke weg naar vergeving te bewandelen.

Hier even wat wijze uitspraken van mensen die door Jan De Cock werden geïnterviewd:

Echte vergeving is onvoorwaardelijk (dus niet afhankelijk van een verontschuldiging van de dader). Zolang je de dader jouw vergeving laat bepalen, blijf je eigenlijk zijn slachtoffer.
Er is geen recept voor vergeving. Soms is het de uitkomst van een lang proces, soms komt het met een vingerknip.
Als je de hoop laat varen dat je verleden beter wordt, sla je een weg naar bevrijding in.
Uiteindelijk gaat het niet om wat je meemaakt, maar om hoe je ermee omgaat. Vergeven is misschien wel het grootste geschenk dat ik mezelf gegund heb.

Als je net als ik de weg naar vergeving wilt bewandelen, wens ik je veel succes!