Klinisch psycholoog

Welkom! Ik ben Aline, klinisch psycholoog en mindfulnesstrainer in Gent.

Opleiding

  • 1991-1997: Latijn-wiskunde, OLVP Sint-Niklaas
  • 1997-1998: eerste kandidatuur wiskunde, universiteit Gent

In 1998 besloot ik mijn hart te volgen en psychologie te gaan studeren.

  • 1998 – 2003: master in de klinische psychologie, universiteit Gent (erkenningsnummer bij de psychologencommissie: 792107507).
  • 2003-2004: master na master in de ontwikkelingssamenwerking met onderscheiding (optie politiek en conflict), universiteit Gent.
  • 2010-2011: opleiding ‘psychodrama’, Centrum voor
    psychodrama en psychotherapie in Pittem.

Daarnaast ben ik ook gecertificeerd mindfulnesstrainer (opgeleid door het voormalige Instituut voor aandacht en mindfulness in Heusden). Ik volgde ook de compassietraining, de opleiding tot kindertrainer mindfulness, tal van meditatiedagen en workshops.

Missie

Sinds 2015 breng ik in mijn praktijk anderen in contact met de heilzame ervaring van mindfulness en heb hierbij ook aandacht voor de mogelijke obstakels die kunnen opduiken.
Op die manier begeleid ik mensen in hun innerlijke tocht naar meer zelfwaardering en zelfinzicht.
Ook reik ik mensen, die net als ik oog in oog staan met de uitdaging van chronische pijn, manieren aan om met hun ziekte om te gaan. Ik ondersteun hen in hun rouwproces (meer over dit rouwproces kan je lezen op mijn blog: klik hier).

Voor mij gaan meditatie, creativiteit, zelfontplooiing, zelfaanvaarding en reflectie hand in hand.

Combinatie ziekte en werk

Twintig jaar geleden veranderde mijn leven toen ik geconfronteerd werd met pijn die niet meer verdween. Mijn weg naar de juiste diagnoses was lang en moeizaam. Het was een traject getekend door medische gaslighting, onbegrip en stigmatisering. Gelukkig vond ik ook specialisten die de impact van de pijn op mijn levenskwaliteit wél serieus namen en de juiste onderzoeken uitvoerden om tot de juiste diagnoses te komen. Die diagnoses werden nadien toch soms weer in twijfel getrokken door artsen met te weinig of achterhaalde kennis over de zeldzame aandoeningen die ik heb. Dat heeft een heel zware tol geëist. Het hebben van progressieve aandoeningen is op zich al uitputtend. Ook nog eens niet geloofd worden, heeft mij diep beschadigd. Het gaat nochtans over objectiveerbare aandoeningen die via gespecialiseerd onderzoek aangetoond werden.

Op mijn blog kan je meer lezen over de chronische aandoeningen die ik heb en lees je ook over de moeilijkheden waarmee je als persoon met chronische pijn te maken krijgt.

Jarenlang probeerde ik de pijn te verbijten, te verbergen en mee te draaien in het reguliere arbeidscircuit (voornamelijk in coördinerende functies). Dat deed ik in eerste instantie nog voltijds, daarna deeltijds, tot het in 2015 niet meer ging.

Als hoogsensitieve ervaringsdeskundige met ADD en chronische pijn ten gevolge van chronisch blaaspijnsyndroom, adenomyose, dunne vezelneuropathie en symptomatische Tarlov-cystes vond ik in meditatie een essentiële hulpbron, een vaardigheid die ik de afgelopen tien jaar (2015-2025) met passie heb doorgegeven aan mijn cliënten. In die periode combineerde ik invaliditeit met een zelfstandig bijberoep als psychologe, voor een beperkt aantal uren per week. De lichamelijke pijn schommelde toen tussen draaglijk en ondraaglijk.

Hoewel deze job me op het lijf is geschreven en ik altijd heel veel voldoening heb gehaald uit het contact met mijn cliënten, hebben de fysieke beperkingen zich dieper in mij genesteld en schommelt mijn dagelijkse pijn nu tussen de 6 en 10. Er bestaan helaas geen adequate behandelingen en bovendien ben ik medicatie-intolerant. Hierdoor ben ik op dit moment niet meer in staat om als psycholoog en mindfulnesstrainer te werken.

Met mijn blog wil ik de vooroordelen over chronische pijn doorbreken. Ik kaart de schadelijke gevolgen van onterechte psychologisering en onderbehandeling aan, in de hoop een steun te zijn voor iedereen die zich in mijn verhaal herkent.

Daarnaast kan je op mijn blog ook berichten lezen over meditatie, de mythe van normaliteit, het omgaan met hooggevoeligheid, met keuzestress enzovoort.